Oanmal an Johr kann er protz’n und sich entfolt’n,
hoach über der Broatlahne, mit’n drinn unter oltn Feicht’n
broatet er sich aus und tuat wolt’n.
Stolz schaut er auf Moarhof’n oha
ober sei Zeit ist bemess’n, vielleicht Vierzehntoge
oft ist olles vorbei, er follt nimma auf,
er muass wort’n, – ma siecht ihn eacht mer in an Johr drauf.
Genau so geht’s in Leut‘nen dia b’sunders hoach steig’n,
sie wear’n nia gonz ob’m bleib’m,
foll’n sie o, redet niem’d mehr davo.
